۵ دروغی که نباید درباره خودتان باور کنید

[ad_1]

همه‌ی ما از کودکی و در هنگام رشد از طرف والدین، معلمان و اطرافیان در خانه، مدرسه و جامعه مورد انواع داوری‌ها و قضاوت‌ها قرار می‌گیریم. هرقدر که محیط رشد یا تحصیل ما استانداردهای تربیتی و آموزشی پایین‌تری داشته باشد، این داوری‌ها منفی‌تر و مخرب‌تر هستند. چون ذهن ما در کودکی بسیار تأثیرپذیر است، به مرور این باورهای منفی و محدودکننده را می‌پذیرد و تصویری متناسب با آنها از ما می‌سازد. تصویری که بدین ترتیب از ما در ذهن‌مان ساخته می‌شود تعیین‌کننده‌ی میزان موفقیت ما در طول زندگی است. آگاهی از باورهای منفی و محدودکننده، اولین قدم برای جایگزینی آنها با باورهای مثبت و دستیابی به موفقیت است. در این مقاله به ۵ باور منفی که ممکن است در مورد خودتان پذیرفته باشید، می‌پردازیم.


۱. من خوب و دوست‌داشتنی نیستم

این باورِ ارزشی در مورد خودتان بسیاری از جوانب زندگی شما را تحت تأثیر قرار می‌دهد. اگر در عمق وجودتان بر این باور باشید که آدم خوب و ارزشمندی نیستید، عزت‌نفس ضعیفی خواهید داشت. عزت‌نفس به این معناست که ما خود را آدم خوب و ارزشمندی بدانیم و با وجود تمام کاستی‌ها و نقاط ضعف‌مان، خود را دوست داشته باشیم. اگر داوری‌های منفی عزت‌نفس ما را خدشه‌دار کرده باشد، نمی‌توانیم خود را بپذیریم و دوست داشته باشیم. بی‌ارزش دانستن خود باعث می‌شود که خود را آدم بی‌لیاقتی بدانیم و بدین‌ترتیب خود را از دست‌یابی به بسیاری از موفقیت‌ها و دستاوردها محروم می‌کنیم. حتی ممکن است برای تأیید بی‌ارزشی خود فرصت‌ها و امکانات بسیاری را به عمد از دست بدهیم.

یکی از روش‌های بروز احساس بی‌ارزشی، خودتخریبی است. در این صورت ما به بزرگترین دشمن خود تبدیل می‌شویم و به شیوه‌های مختلف به خود لطمه می‌زنیم. ممکن است با افرادی دوست شویم که کل زندگی ما را به نابودی بکشانند، ممکن است به اعتیاد روی بیاوریم، فرصت یادگیری و آموزش را به بطالت بگذرانیم یا با فردی که هیچ تناسبی با ما ندارد ازدواج کنیم. همه‌ی این رفتارهای خودتخریب‌گرانه نشان از آن دارد که خودمان را دوست نداریم و خود را لایق و شایسته‌ی چیزهای خوب نمی‌دانیم.

دوست داشتن و پذیرفتن خویش، به دلیل نیاز ندارد. ما به عنوان یک انسان فی‌نفسه ارزشمند و خوب هستیم و باید خود را دوست داشته باشیم. تنها، کسی که خود را دوست دارد می‌تواند دیگران را دوست داشته باشد.


۲. من باهوش و بااستعداد نیستم

این باور به‌ویژه در مدرسه شکل می‌گیرد. در مدرسه هوش و توانایی شما فقط با معیار نمره‌ سنجیده می‌شود. نمره‌های درسی ممکن است تا حدودی بیانگر میزان هوش منطقی-ریاضی شما باشد، اما قادر به سنجش انواع دیگر هوش و استعداد از جمله هوش عاطفی، هوش تجسمی، هوش فضایی، هوش حرکتی، هوش بین‌فردی، هوش درون‌فردی و غیره نیست. بنابراین نمرات مدرسه و دانشگاه هیچ‌گاه معیار درستی برای داوری در مورد هوش و استعدادتان نیست. همه ما دارای ترکیب منحصربه‌فردی از هوش و استعداد هستیم.

دکتر کَلوین تیلر استاد دانشگاه یوتا و یکی از پیشگامان بزرگ در آموزش افراد تیزهوش و بااستعداد، در تحقیقات خود به موارد شگفت‌انگیزی دست‌ یافت. او دریافت که تمام کودکان تیزهوش و خلاق‌اند؛ برخی در سخنوری خلاق‌اند، بعضی در حرکات بدنی، بعضی دیگر در نقاشی یا نویسندگی و عده‌ای در شیوه‌ی برقراری ارتباط با دیگران، یا در سبک سازمان‌دهی. این استعدادها در اثر باورهای منفی و محدودکننده‌ای که از محیط و مدرسه دریافت می‌کنیم، سرکوب می‌شود و فرصت شکوفایی پیدا نمی‌کند. به همین دلیل تحقیقات دکتر تیلور نشان داد که فقط ۲ درصد از افراد بالای ۲۵ سال می‌توانند استعداد ذاتی دوران کودکی خود را شکوفا کنند.

ادگار دبلیو.ورک می‌گوید: «فاجعه‌ی‌ زندگی هر کس، محدود بودن به یک استعداد نیست، بلکه ناتوانی در استفاده از همان یک استعداد است.»

بنابراین از خودتان بپرسید که هوش و استعداد ذاتی من چیست؟ چه باورهایی باعث سرکوبی آنها شده است و چطور می‌توانم با استفاده از استعدادهای ذاتی‌ام به موفقیت و خودشکوفایی برسم؟


۳. من نمی‌توانم

چطور به این نتیجه ‌رسیدید که نمی‌توانید کاری را انجام دهید؟ چون بار اول شکست خوردید؟ آیا کسی را سراغ دارید که در همان تلاش اول به دستاورد بزرگی رسیده باشد؟ اگر چیزی در تلاش اول به‌دست بیاید، مطمئن باشید که دستاورد مهمی نیست.

البرت هوبارد می‌گوید: «بزرگ‌ترین اشتباهی که آدم می‌تواند مرتکب شود این است که از اشتباه کردن بهراسد.»

تمام دستاورهای مهم با بارها شکست، آزمون و خطا و اصلاح مسیر به‌دست آمده‌اند. حتی بعد از چند بار تلاش هم نمی‌توان به این نتیجه رسید که «من نمی‌توانم.» اگر نتوانسته‌اید به هدفی برسید باید ببینید که چه مشکلی وجود داشته است؛ کجا دچار اشتباه شدید و چه کارهایی باید انجام می‌دادید و ندادید.

بانکر هانت می‌گوید: «موفقیت ساده‌ است؛ اول بدانید که دقیقاً چه می‌خواهید، آنگاه تصمیم بگیرید که برای رسیدن به آرزوهایتان بهای آن را بپردازید و سپس وارد عمل شوید.»

همیشه باید از خود بپرسید «چگونه می‌توانم انجامش دهم؟» اگر در انجام دادن و موفق شدن اصرار کنید و مداومت به خرج دهید حتما موفق خواهید شد. فقط باید تصمیم قاطع بگیرید که به هدف برسید و تمام توجه خود را بر آن متمرکز کنید و کوتاه نیایید؛ در این صورت مطمئنا به هدف خواهید رسید. اگر هم شکست بخورید، رشد کرده‌اید و آدم قوی‌تری شده‌اید که خود زمینه‌ی دستیابی به اهداف و موفقیت‌های دیگر را برای شما فراهم می‌کند.


۴. من شانس ندارم

این باور یکی از بزرگ‌ترین موانعِ دستیابی به موفقیت است. کسی که فکر می‌کند موفقیت شانسی و تصادفی به‌دست می‌آید، خود را از تمام شانس‌ها و فرصت‌ها محروم می‌کند. این باور مانع تلاش می‌شود و ما را به تنبلی و منفعل بودن وامی‌دارد. لوئی پاستور جمله‌ی جالبی دارد. او می‌گوید: «شانس فقط به سراغ ذهن‌های آماده می‌آید.»

این یعنی شما باید در موقعیت تشخیص شانس و فرصت قرار بگیرید. باید هدف مشخصی داشته و برای رسیدن به آن مصصم باشید. راه‌های ممکن را بررسی کرده باشید و با تمام وجود روی رسیدن به هدف تمرکز کنید. در این صورت شما خوش‌شانس‌تر از قبل خواهید بود. قطعا در یک رود بزرگ شانس بیشتری برای یک صید خوب دارید تا در یک جوی کوچک. پس باید از محدوده‌ی راحتی خود خارج شوید، جسارت به خرج دهید و دست به اقدام بزنید. در این صورت شانس خود را افزایش خواهید داد.

ناپلئون هیل می‌گوید: «وقتی درهای ذهن خود را به روی افکار منفی می‌بندید، درهای فرصت به روی شما گشوده می‌شوند.»


۵. من تنبل هستم

اگر انجام کاری که هیچ علاقه‌ای به آن ندارید برای شما سخت است و در مورد آن تنبلی می‌کنید، دلیل بر آن نمی‌شود که در تمام زمینه‌ها تنبل هستید. من در مواردی آدم تنبل و راحت‌طلبی هستم، با این‌ حال ممکن است ساعت‌ها به‌طور مداوم مطالعه یا فکر کنم و مطلب بنویسم. آیا این نشانه‌ی تنبلی است؟ یا با تنبلی در تضاد است؟ پس من در انجام کاری که به آن علاقه دارم نه تنها بسیار مشتاق و پرانرژی هستم و انجام آنها خسته‌ام نمی‌کند، بلکه انجام ندادن این کارها برایم سخت و زجرآور است.

ناپلئون هیل می‌گوید: «آدم تنبل یا بیمار است یا کار مورد علاقه خود را پیدا نکرده است.»

بیشتر اوقات تنبلی ما ناشی از علت دوم است. یعنی یا کار مورد علاقه خود را پیدا نکرده‌ایم یا آن را پیدا کرده‌ایم ولی کاری را انجام می‌دهیم که به آن علاقه نداریم. من با انجام کاری که به آن علاقه و اشتیاق نداشته باشم هم خودم را زجر می‌دهم و هم به خاطر دل ندادن به ‌کار، کیفیت کارم مناسب نخواهد بود. اما در مورد کاری که برای انجامش مشتاقم، کاملاً برعکس است؛ هم خودم لذت می‌برم و هم به خاطر تمرکز و اشتیاقم خدمتی باکیفیت و عالی را به دیگران ارائه خواهم داد.

شاید شما برخی از این دروغ‌ها را در مورد خودتان پذیرفته‌اید. اگر چنین است باید آنها را با باورهای مثبت و قدرتمند جایگزین کنید. باورهای محدودکننده زمان درازی در وجود ما ریشه کرده‌اند، بنابراین جایگزینی آنها با باورهای مثبت نیز زمان‌بر خواهد بود و به تمرین، جدیت و مداومت نیاز دارد. وقتی که باورهای جدید در ذهن‌تان تثبیت شوند، خود به خود در مسیر موفقیت و تحقق رؤیاهایتان قرار خواهید گرفت و از دستاورهای خود شگفت‌زده خواهید شد.

[ad_2]

لینک منبع

نشانه های دیابت؛ ۵ نشانه‌ای که زنگ خطر را به صدا در می‌آورد

[ad_1]

هنگامی‌ که بدن توانایی ذخیره‌ی گلوکز یا استفاده از آن را نداشته باشد، این ماده به جای تبدیل شدن به انرژی لازم برای فعالیت‌های بدن، به جریان خون بازمی‌گردد و بدن عکس‌العمل نشان می‌دهد. در این حالت فرد بهدیابت نوع ۲ یا همان دیابت بزرگسالان مبتلاست که دیابت غیروابسته به انسولین هم گفته می‌شود. در این بیماری بدن توانایی لازم برای تولید انسولین یا استفاده‌ی درست از آن را ندارد. قبلا درباره‌ی رابطه چاقی و دیابت صحبت کردیم، بد نیست بدانید که دیابت معمولا در افراد بالای ۴۰۰ سال یا دارای سوابق وراثتی بروز می‌کند و فاکتورهای مختلفی مثل اضافه‌وزن، کم‌تحرکی، چربی یا فشار خون بالا در ابتلا به این بیماری مؤثر هستند. اما موضوع بحث ما در این نوشته روی نشانه های دیابت نوع ۲ متمرکز است، متأسفانه نشانه های دیابت در تشنگی مفرط، تکرر ادرار، بی‌حسی و خواب رفتن دست و پا خلاصه نمی‌شود. دیابت نوع ۲ نشانه های پنهانی دارد که بعضی از آنها ممکن است گمراه‌کننده باشند.

با این نوشته همراه باشید؛ می‌خواهیم درباره‌ی تعدادی از نشانه های دیابت نکات جدیدی بیاموزیم.


۱. شخص متوجه تغییرات پوستی ناخوشایند می‌شود

هنگام بروز این تغییرات فرد متوجه قسمت‌هایی تیره‌ و ضخیم‌تر روی پوستش می‌شود و لکه‌های زبر و مخملی روی سطح پوست به‌خصوص در نواحی چین‌خوردگی‌ها یا جاهایی که پوست بدن تا می‌شود، مثل نواحی پشت گردن، آرنج، قوزک پا یا پنجه‌ها‌ی دست به چشم می‌خورند. این ضایعات پوستی اغلب، هشدار می‌دهند که سطح قندخون بیش از حد بالا رفته است و در واقع علامت بروز دیابت هستند. البته این اختلالات پوستی که اکانتوزیس نیگریکانس (Acanthosis nigricans) نامیده می‌شوند ممکن است ریشه‌ی وراثتی داشته باشند یا به دلیل مشکلات هورمونی به‌وجود بیایند. سنجیو ساینی (Sanjiv Saini) متخصص پوست در مریلند درباره‌ی این بیماری می‌گوید: «هر زمان که فردی با علائم این بیماری پوستی به من مراجعه می‌کند، اولین اقدامی که صورت می‌گیرد انجام تست قندخون برای فرد مبتلاست.»

زمانی که فرد مبتلا به دیابت می‌شود، انسولین بالا، رشد سلول‌های پوست و ملانین (رنگدانه‌ها‌ی طبیعی) پوست را افزایش می‌دهد. تراکم رنگدانه‌های تولید شده، باعث به‌وجود آمدن لکه‌های تیره‌تر و مخملی‌شکل روی پوست می‌شوند.

وقتی این علائم دیده شدند و تست قندخون انجام شد، ممکن است دو حالت اتفاق بیفتد:

  1. بیمار از قبل مبتلا به دیابت بوده است و بیماری او کهنه شده؛
  2. احتمال بیشتری دارد که فرد در ابتدای راه باشد؛

اگر فرد کمتر از ۵ کیلوگرم وزن از دست داده باشد، یعنی به تازگی به دیابت مبتلا شده است و این احتمال وجود دارد که بیماری خفیف‌تر باشد و بتوان این ضایعات پوستی را مداوا کرد. در غیر این‌صورت متخصص پوست می‌تواند با استفاده از لیزردرمانی یا درمان‌های موضعی آنها را از بین ببرد.


۲. بینایی فرد بدون هیچ دلیلی بهتر می‌شود

با عرض پوزش، در این‌ مورد اگر ناگهان متوجه شُدید می‌توانید عینک‌تان را کنار بگذارید چون دور از جان‌تان مثل یک عقاب تیزبین شده‌اید، اصلا چیز خوبی نیست! پس هیجان‌زده و خوشحال نشوید. هوارد باوم (Howard Baum)، استادیار پزشکی بخش دیابت دانشگاه واندربیت (Vanderbilt) در این‌باره معتقد است: «هرچند همه‌ فکر می‌کنند تاری دید یا کم شدن بینایی یکی از نشانه های دیابت است، اما در حقیقت بهبود بینایی فرد هم می‌تواند یکی از نشانه های دیابت باشد.»

او می‌گوید: «من تا به حال بیماران زیادی داشته‌ام که وقتی قند خون‌شان بالا می‌رود، دیدشان قوی‌تر می‌شود و زمانی که مراحل درمانی را آغاز می‌کنند، دوباره‌ باید عینک بزنند.»

به نظر شما چه اتفاقی می‌افتد؟ دیابت در واقع سطح مایعات بدن را تغییر می‌دهد و آنها را در اطراف بدن و اندام‌های دیگر پخش می‌کند، چشم‌ها هم یکی از این اندام‌ها هستند که چون سطح مایعات در آنها ثابت نیست، بینایی دچار نوسان می‌شود.


۳. شخص دچار خارش‌ها‌ی متناوب و شدید می‌شود

می‌دانم که این یک مطلب علمی و پزشکی است و اینکه فردی با شکایت از خارش شدید نزد پزشک برود کمی احمقانه به‌نظر می‌رسد، اما در واقع این‌طور نیست. از آنجایی‌ که دیابت موجب اختلال گردش خون می‌شود، بدن خشکی و درد را تجربه خواهد کرد.

باوم در این‌باره این‌طور توضیح می‌دهد: «از آنجایی‌ که تعدادی از بیمارانی که دیابت آنها تازه تشخیص داده شده بود، از خارش اندام‌های انتهایی بدن‌شان مثل انگشتان دست و پا شکایت داشتند، پزشکان این علامت را هم در کنار سایر نشانه های دیابت قرار دادند.»

چنانچه استفاده‌ی منظم از مرطوب‌کننده‌ها این مشکل را برطرف نکند، توصیه می‌شود حتما فرد مبتلا در مراجعه‌ی بعدی خود به پزشک، موضوع را با او در میان بگذارد.

۴. شنوایی فرد کمتر می‌شود

اگر خدایی نکرده به خودتان آمدید و دیدید که مدام در حال زیاد کردن صدای تلویزیون هستید یا هنگام گفت‌وگو با دیگران تا زمانی که چندبار حرف‌‌هایشان را با صدای بلند تکرار نکنند چیزی از مکالمه‌تان نمی‌فهمید، حتما از پزشک‌تان بخواهید برای‌تان یک آزمایش قندخون بنویسد.

در مطالعه‌ای که توسط مؤسسه‌ی ملی بهداشت آمریکا انجام شد، مشخص شد که از دست دادن شنوایی یا کم شدن آن می‌تواند از اولین علائم بروز دیابت باشد. افراد مبتلا به قندخونِ بالا‌تر از سطح نرمال که هنوز نشانه های دیابت در آنها مشاهده نشده است، ۳۰ درصد بیشتر از کسانی که سطح گلوکوز خون‌شان نرمال است ممکن است دچار آسیب شنوایی شوند.

محققان بر این باورند که دیابت رگ‌های خونی و اعصاب گوشِ داخلی را دچار آسیب می‌کند و این آسیب، شنوایی فرد را کمتر از حد معمول می‌کند.


۵. فرد خروپف می‌کند

اسامه حمدی (Osama Hamdy) مدیر بخش دیابت مرکز بوستون می‌گوید: «حدود نیمی از بیماران دیابتی نوع ۲ هنگام خواب، اختلال تنفسی دارند.» بنابراین اگر فردی فهمید که در خواب با صدای بلند خروپف می‌کند یا در طول روز خیلی خواب‌آلود است، هر چه زودتر بهتر است تست قندخون بدهد. مطالعه‌ای که به تازگی در کانادا انجام شده است نشان می‌دهد ۲۳ درصد از بیماران مبتلا به آپنه‌ی انسدادی خوابِ خفیف یا متوسط که مشکل رایجی است، احتمالا طی ۵ تا ۶ سال آینده ممکن است مبتلا به دیابت شوند. هرچند نمی‌توان این دو را دقیقا بهم ربط داد، اما یک رابطه‌ی مهم بین این اختلال تنفسی خواب و دیابت وجود دارد؛ بدن بیماران مبتلا به این اختلال تنفسی، هنگام خواب هورمون استرس منتشر می‌کند و سطح قندخون را بالا می‌برد.

[ad_2]

لینک منبع

چگونه سایز کم کنیم؛ ۱۲ راهکار برای کاهش سایز کمر و دور شکم

[ad_1]

چربی شکم برای سلامتی شما خطرناک است و کم کردن سایز کمر به غیر از تأثیری که در زیبایی دارد، سلامتی شما را نیز افزایش می‌دهد. میانگین سایز کمر از حدود ۷۰ سال پیش تاکنون و در عرض کمتر از یک سده حدود ۱۸ سانتیمتر افزایش یافته است. پس شما تنها کسی نیستید که احساس می‌کند باید سایز کمرش را کم کند. خوشبختانه هم برای آقایان و هم برای خانم‌ها راه‌هایی برای کم کردن سایز کمر وجود دارد. برای همین در این نوشته می‌خواهیم ببینیم که چگونه سایز کم کنیم.


راه‌حل اول: اصلاح تغذیه

۱. کالری کمتری مصرف کنید

برای سایز کم کردن، نیاز به رژیم لاغری شکم دارید. کاملا واضح است که برای کاهش سایز شکم تان باید کالری‌های ورودی‌تان را کم کنید. کاهش وزن یک معادله‌ی ساده است: کالری‌هایی که بدن می‌سوزاند باید بیشتر از مقداری باشد که دریافت می‌کند. و جالب است بدانید که ورزش کردن کمتر از چیزی که بیشتر افراد تصور می‌کنند کالری می‌سوزاند. اگر می‌خواهید ببینید که برای لاغری شکم چه بخوریم؛ سری به مقالات «چطور» بزنید.

کمبود ۳۵۰۰ کالری منجر به کاهش تنها کمتر از نیم کیلوگرم از وزن شما می‌شود. بسیاری از تحقیقات نشان داده‌اند که اگر برنامه‌ی غذایی‌تان را نظارت کنید و فهرستی از چیزهایی که هر روز می‌خورید و کالری دریافتی‌تان تهیه کنید، احتمالا خوراک‌تان را کمتر خواهید کرد.

از ابزارهای کالری‌شمار آنلاین یا برنامه‌های تنظیم کالری استفاده کنید تا ببینید هر یک از چیزهایی که می‌خورید چند کالری دارد. چیزهای جانبی را فراموش نکنید، مثلا سس سالاد بیشتر از چیزی که فکر می‌کنید کالری دارد. کاهش روزانه‌ی فقط ۱۰۰ کالری در درازمدت می‌تواند تأثیر زیادی داشته باشد.

دویدن راه بسیار خوبی برای سوزاندن کالری است. سعی کنید حداقل سه بار در هفته به مدت سی دقیقه بدوید. اوایل کار می‌توانید بین دویدن و راه رفتن تناوب داشته باشید تا زمانی که قوی‌تر شوید. اگر بتوانید هر هفته کمی بیشتر از سی کیلومتر آرام بدوید می‌توانید در مدت ۶ ماه مقدار زیادی از چربی‌های شکمی را آب کنید.


۲. پروتئین و فیبر بیشتری مصرف کنید

برای کاهش سایز کمر پروتئین و فیبر مصرف کنید. وقتی غذاهای دارای پروتئین بالا مصرف می‌کنید احساس سیری بیشتری می‌کنید و در نتیجه کمتر غذا می‌خورید. مخصوصا خوردن صبحانه‌ی غنی از پروتئین بسیار مؤثر است. هرگز از صبحانه‌تان نزنید. با شروع یک رژیم غنی از پروتئین می‌توانید سرعت کاهش وزن‌تان را تا ۲۵ درصد افزایش دهید.

به یاد داشته باشید که ۸۰ درصد کاهش وزن وابسته به برنامه‌ی غذایی است، نه ورزش و فعالیت بدنی.

تخم مرغ، تن ماهی، سبزیجات، انواع سالاد، بادام، سیب و گوشت کم‌چرب انتخاب‌های خوبی هستند. اگر احساس می‌کنید اصلاح برنامه‌ی غذایی‌تان کار خیلی سختی است به یاد بیاورید که اگر دور کمرتان بیشتر از ۸۸ سانتیمتر است به شدت در معرض خطراتی مانند بیماری‌های قلبی، دیابت و فشارخون‌ بالا هستید؛ و سایز کمرتان هم به طرزی جادویی و بدون اصلاح برنامه‌ی غذایی کم نخواهد شد.

سعی کنید میزان مصرف لبنیات‌تان را کنترل کنید. مرغ بدون پوست، برنج قهوه‌ای و کلم بروکلی غذاهایی هستند که باید سعی کنید در برنامه‌ی غذایی‌تان بگنجانید. این مواد غذایی به باریک شدن کمرتان کمک می‌کنند.

اگر می‌توانید تحمل کنید، سعی کنید حداقل یک سوم از کل غذای مصرفی‌تان خام باشد.


۳. از مصرف شکر و نشاسته خودداری کنید

یکی از مضرات شکر و نشاسته این است که تولید انسولین را افزایش می‌دهند. این هورمون با افزایش سایز کمر در ارتباط است، پس باید شکر و کربوهیدرات را از برنامه‌ی غذایی‌تان بیرون بیندازید. همچنین از کربوهیدرات‌های تصفیه‌شده بپرهیزید (غذاهای حاوی آرد سفید، تأثیر خوبی بر سایز کمر شما نخواهند داشت).

غذاهای دارای قند بالا می‌توانند با نفخ شکم مرتبط باشند، و بعضی از آنها، خوراکی‌هایی مثل لوبیا، سیب‌زمینی و موز هستند که احتمالا آنها را به عنوان غذایی سالم می‌شناسید.

مشکل دیگر نشاسته و شکر کالری بالا و سیرکنندگی کم است. این‌ها کالری‌های خالی هستند و ارزش غذایی کمی دارند. به عنوان نمونه‌ می‌توان به پیراشکی، سیب‌زمینی سرخ‌شده و نان سفید اشاره کرد.

به برچسب اطلاعات تغذیه‌ای دقت کنید و فروکتوز را از برنامه‌ی غذایی‌تان حذف کنید. فروکتوز کاهش وزن را برای شما بسیار سخت می‌کند. فروکتوز در بسیاری از غذاها و نوشیدنی‌های فرآوری‌شده وجود دارد‌. شما باید مصرف فروکتوز را به ۱۵ گرم در روز محدود کنید. ماست، آب گازدار و بعضی‌ از غذاهای رژیمی از جمله موادی هستند که به نظر سالم می‌آیند ولی فروکتوز بسیار زیادی را در خود جای داده‌اند.

۴. نوشیدنی‌های گازدار مصرف نکنید

حتی اگر نوشیدنی گازداری که معمولا مصرف می‌کنید رژیمی باشد، می‌تواند بر سایز کمرتان تأثیر منفی بگذارد.

نوشیدنی‌های گازدار میزان گاز سیستم گوارش شما را افزایش می‌دهند. علاوه بر این، بعضی از نوشیدنی‌های گازدار دارای شیرین‌کننده‌هایی هستند که هضم آنها برای بدن دشوار است. هر دوی این موارد بر افزایش سایز کمر مؤثر هستند.

به جای این نوشیدنی‌ها آب بنوشید. نوشیدن آب در طول روز به افزایش متابولیسم بدن شما نیز کمک می‌کند. نوشیدن چای نعنا را هم امتحان کنید. یکی دیگر از دلایلی که ثابت می‌کند چرا باید آب بیشتری بنوشید، این است که افراد معمولا دهیدراته شدن را با گرسنگی اشتباه می‌گیرند. پس اگر احساس گرسنگی کردید قبل از اقدام به خوردن غذا، یک بطری آب بنوشید.

۵. روغن نارگیل را امتحان کنید

دلایل زیادی برای خوردن روغن نارگیل وجود دارد، یکی از آنها این است که به سوزاندن چربی‌های شکم کمک می‌کند و متابولیسم بدن‌تان را افزایش می‌دهد.

روغن نارگیل حاوی اسیدی است که احساس سیری را افزایش می‌دهد. تحقیقات گوناگون نشان داده‌اند که با مصرف روزانه‌ی روغن نارگیل، اشتها و ریزه‌خواری تا حد چشم‌گیری کاهش می‌یابد.


راه‌حل دوم: انجام تمرینات درست

۱. چرخش و حرکات کمر را تمرین کنید

مطمئن شوید ورزشی که انتخاب کرده‌اید بر روی کمر تأثیر می‌گذارد. از درازونشست به روش قدیمی (نوعی از درازونشست که نیمه‌ی پایین کمر از زمین بلند نمی‌شود) پرهیز کنید. چرا که به ستون مهره‌های شما آسیب می‌زند.

یک میله را روی شانه‌هایتان قرار دهید و با دو دست‌ خود آن را نگه دارید. صاف بایستید و پاهایتان را به اندازه‌ی عرض شانه باز کنید. در حالی که روی‌ خود را به سمت جلو نگه داشته‌اید کمرتان را متناوبا به سمت چپ و راست بچرخانید. سعی کنید هربار ۵۰ چرخش انجام دهید.

می‌توانید این حرکت را جایگزین درازونشست کنید: به پشت بخوابید و کف دست‌هایتان را روی زمین قرار دهید. زانوهایتان را خم کنید و سر و گردن‌تان را کمی از زمین بلند کنید.

۲.حلقه بزنید

اگر ورزش‌های معمول برای‌تان خسته‌کننده‌اند، بهتر است یک حلقه بخرید. حتی با روزانه چند دقیقه حلقه زدن می‌توانید کمرتان را باریک‌تر کنید.

با روزانه ۱۰ دقیقه حلقه زدن هم می‌توانید سایز کمرتان را کم کنید. فقط چند دقیقه حلقه زدن در روز می‌تواند ۱۰۰ کالری بسوزاند.

برای بهتر حلقه زدن، کمرتان را راست نگه دارید، موقع شروع حلقه زدن، حلقه را به پشت کمرتان تکیه دهید و سعی کنید باسن را زیاد حرکت ندهید. پای راست‌تان را کمی جلوتر از پای چپ‌تان قرار دهید، حلقه را در خلاف جهت عقربه‌های ساعت بچرخانید و باسن را از جلو به عقب حرکت دهید تا حلقه به چرخیدن ادامه دهد. باید مرکز بدن‌تان را درگیر کنید تا بتوانید حلقه را دور کمرتان نگه دارید.

تحقیقی نشان داده‌ است که سه بار حلقه زدن در هفته و هر بار به مدت ۳۰ دقیقه می‌تواند در مدت تنها یک ماه ۷ تا ۱۵ سانتیمتر از سایز کمر شما را کم کند.


۳. در کلاس پیلاتس یا تمرینات دوره‌ای شرکت کنید

تمرینات دوره‌ای روش خوبی برای کم کردن سایز هستند، چون ترکیبی از تمرینات قدرتی، مقاومتی و ورزش هوازی هستند که همگی برای کاهش سایز کمر مفیدند. پیلاتس هم حرکات زیادی دارد که بر مرکز بدن متمرکزند.

تمرینات دوره‌ای به طور معمول شامل چهار بخش هستند که هر کدام تمرینات مختلفی دارند و شما باید هر حرکت را سه بار انجام دهید و به صورت گردشی به سراغ حرکت بعدی بروید و این کار را ۱۰ تا ۱۵ بار تکرار کنید.

تمرینات دوره‌ای معمولا شامل اسکوات، درازونشست، پرش بلند، کش ورزشی و دمبل سبک هستند.

از آنجا که تمرکز حرکات پیلاتس روی تقویت مرکز بدن است، پس این ورزش می‌تواند کمر شما را باریک کند.

۴. از شکم‌بند لاغری استفاده کنید

اگر ورزش کردن به شما کمک نمی‌کند می‌توانید از مُد جدید این روزها کمک بگیرید. کمربندهای لاغری جدید این روزها مورد توجه بسیاری از افراد هستند.

استفاده از شکم‌بند لاغری در طول روز می‌تواند به کم شدن سایز شما کمک کند. شکم‌بندی بگیرید که دارای خاصیت انعطاف باشد تا بتوانید به راحتی نفس بکشید. انتظار نتیجه‌ی فوری نداشته باشید. ممکن است چند ماه طول بکشد تا اثر تلاش‌تان را ببینید.

همچنین می‌توانید گن ضدآبی بخرید که زیر لباس‌هایتان به کمر ببندید و هر بار که سایزتان کمتر می‌شود آن را تنگ‌تر کنید. با این روش هم پیشرفت‌تان را بررسی می‌کنید و هم اگر در حال چاق شدن باشید به سرعت متوجه می‌شوید‌.

راه حل سوم: تغییر سبک زندگی

۱. استرس‌ را از بین ببرید

شاید باورش سخت باشد اما استرس با افزایش سایز کمر در ارتباط است. چون استرس باعث افزایش هورمون کورتیزول می‌شود که در افزایش چربی نواحی شکمی تأثیرگذار است.‌

مشکل دیگر استرس این است که باعث می‌شود بعضی افراد بیشتر بخورند، یا به دنبال تنقلات بیشتری برای رفع استرس‌شان بگردند. مدیتیشن و یوگا می‌توانند به شما کمک کنند که از استرس خود بکاهید.

مردم معمولا می‌پرسند چرا کم کردن سایز کمر این قدر از کم کردن وزن سخت‌تر است؟ دلیل این است که سایز کمر علاوه بر برنامه‌ی غذایی، به هورمون‌های کورتیزول و انسولین هم وابسته است. با درک این موضوع متوجه می‌شوید که کاهش استرس می‌تواند کلید کاهش سایز کمرتان باشد.


۲. خوب بخوابید

متخصصان می‌گویند که بی‌خوابی باعث افزایش وزن، به‌خصوص در ناحیه‌ی شکم می‌شود. دلیل این امر به مسائل هورمونی برمی‌گردد.

باید سعی کنید هر شب ۷ تا ۸ ساعت بخوابید. به این ترتیب تولید این هورمون‌ها و در نتیجه اشتها کاهش پیدا می‌کند. خواب، هورمون رشد را در انسان افزایش می‌دهد که همین امر باعث چربی‌سوزی و ساخت عضله خواهد شد.

بی‌خوابی نیز یکی دیگر از عوامل افزایش استرس است که با افزایش تولید کورتیزول بر سایز کمر تأثیر می‌گذارد.


۳. سیگار نکشید

سیگار کشیدن علاوه بر تأثیر بدی که بر شش‌ها می‌گذراد، چربی‌های اطراف شکم را نیز افزایش می‌دهد. پس اگر قصد دارید لاغر شوید باید سیگار را کنار بگذارید.

تحقیقات نشان داده‌اند که سیگار کشیدن باعث افزایش سایز کمر می‌شود.

این ایده که با سیگار کشیدن می‌توان وزن کم کرد اصلا فکر خوبی نیست و مطمئن باشید که سیگار کشیدن اصلا کمکی به آب کردن چربی‌های اطراف شکم و کمر شما نخواهد کرد.

[ad_2]

لینک منبع

تمکین چیست و شامل چه مواردی می‌شود؟

[ad_1]

همین که نکاح یا ازدواجی از منظر قانونی و شرعی به درستی واقع شد، به دنبال خود حقوق و تکالیفی را برای زوجین ایجاد می‌کند. یکی از آثار نکاح از منظر قانونی ایجاد رابطه‌ی زوجیت است. مقصود از این رابطه نیز مفهوم عامی است که همه‌ی روابط شخصی (غیر مالی) و مالی زوجین را دربرمی‌گیرد و تخصیص آن به روابط زناشویی با معانی این کلمات همخوانی ندارد.

نکته‌ی قابل توجه آن است که قوام زندگی مشترک نه به قانون بلکه به اخلاق نیازمند است. یکی از ابعادِ اخلاقیِ خانواده، تمکین و اطاعت است. این نوشته را بخوانید تا ببینید تمکین چیست.


مفهوم تمکین چیست

آنچه در عرف از مفهوم تمکین (به معنای خاص کلمه و در نظام خانواده) به ذهن متبادر می‌شود عبارت است از اطاعت خانم از خواسته‌های همسرش. البته این معنای عرفی از معنای لغوی و اصطلاحی هم دور نمانده است. مفهوم لغوی تمکین تن در دادن است.

معنای اصطلاحی تمکین در علم حقوق برگرفته از متون فقهی ماست؛ به عبارت دیگر دارای دو معناست:

۱. تمکین عام

عبارت است از خوش رفتاری یا حسن معاشرت همسر با شوهر خویش و اطاعت از خواسته‌های مشروع همسر، همچنین رعایت نظافت و آرایش خود برای همسر به گونه‌ای که مقتضای زمان و مکان و موقعیت و شأن خانوادگی آنان است. البته لازم به ذکر است که تمکین دو طرفه است و آقا نیز به عنوان همسر بایستی نسبت به خواسته‌های مشروع همسر پاسخ مثبت بدهد.

به عبارت دیگر تمکین به معنای عام آن است که خانم وظایف خود را نسبت به همسر انجام دهد و از او در حدود قانون و عرف اطاعت نماید و ریاست شوهر را در خانواده پذیرا باشد. بنابراین اگر آقایی از همسرش توقعات نامشروع یا نامتعارفی داشته باشد، خانم مکلف به اطاعت از او نیست. به عنوان مثال اگر آقا از همسرش بخواهد که تمام اموالش را به نام او بزند و خانم رضایت کامل به این کار نداشته باشد، این توقع متعارف تلقی نمی‌شود. در مورد رفت و آمد خانم لازم به ذکر است که اگر آقا بر خلاف عرف از خروج همسر خود از منزل و بازدید خویشان و دوستان جلوگیری کند، رفتارش سوءِ معاشرت تلقی می‌شود.

۲. تمکین خاص

منظور از این نوع تمکین رابطه‌ی خاص زوجیت و روابط زناشویی است. آنچه در عرف از تمکین فهمیده می‌شود، بیشتر در قالب این نوع تمکین است.

برای درک بهتر از تمکین بایستی به مفهوم نُشوز که در مقابل تمکین مطرح می‌شود نیز بپردازیم. عدم تمکین یا نشوز عبارت است از نافرمانی یکی از زوجین. بنابراین نشوز نمی‌تواند صرفا مختص زن باشد. نافرمانی زوج و عدم ایفای مقتضیات زندگی مشترک نشوز نام دارد. ولی در عرف و حقوق امروز، واژه‌ی نشوز را بیشتر در مورد زن به کار برده‌اند. هر چند اختصاص این واژه برای زن مسلما قابل ایراد است.

نشوز مرد می‌تواند در قالب‌های گوناگون نمود داشته باشد. مثلا مردی که نفقه‌ی همسر خویش را نمی‌پردازد یا با همسر خود حسن معاشرت ندارد ناشز است. اگر حالت نشوز از جانب زوجین (هر دو) باشد، شِقاق نامیده می‌شود.

مفهوم عدم تمکین

هرگاه زن همسرش را تمکین نکند و در اصطلاح حقوقی ناشزه شود، همسر می‌تواند به دادگاه و محکمه حقوقی مراجعه کند و الزام زن را به تمکین خواستار شود. به علاوه، زن نمی‌تواند در مدتی که تمکین نمی‌کند از همسر خود طلب نفقه‌ داشته باشد. به عبارت دیگر اگر زن بدون هیچ‌گونه مانعِ شرعی از انجام وظایف و تکالیف زوجیت امتناع کند، استحقاق خود را برای دریافت نفقه از دست می‌دهد. بنابراین اگر زن برای عدم اطاعت از خواسته‌های مشروع همسر خویش، عذر موجه و قانونی داشته باشد نفقه به او تعلق خواهد گرفت. به عنوان نمونه وضعیتی را تصور کنید که زن به علت خطری که از جانب همسرش متوجه اوست (مثلا شوهر دچار ناراحتی روحی و عصبی است) از ماندن در خانه‌ی همسر امتناع می‌کند. در این صورت نمی‌توان منکرِ تعلقِ حقِ نفقه به آن زن شد.

از طرف دیگر، همان‌گونه که بیان شد ممکن است مردی نیز ناشز شود و به وظایف خویش عمل نکند. در این‌صورت زن می‌تواند با مراجعه به دادگاه الزام همسر را به انجام وظایف و تکالیف قانونی و شرعی خود درخواست کند. نشوز مرد، سوءِ معاشرت یا همان بدرفتاری تلقی می‌شود و می‌تواند از مصادیق عسر و حرج باشد و طبق قانون زن می‌تواند با طی مراحل قانونی، درخواست طلاق بدهد. برای آشنایی بیشتر با مصادیق عسروحرج می‌توانید مقاله‌ی شرایط طلاق غیابی را بخوانید.

[ad_2]

لینک منبع

۱۰ کاری که به سیستم ایمنی شما آسیب می‌رساند

[ad_1]

آیا اغلب دچار سرماخوردگی یا بیماری‌های دیگر می‌شوید؟ اگر جواب‌ مثبت است به‌ احتمال‌ زیاد سیستم ایمنی بدن‌تان ضعیف است. سیستم ایمنی متشکل از ساختارها و فرایندهای بیولوژیکی بسیاری در بدن شماست. هنگامی که این سیستم به‌درستی عمل کند، به از بین بردن میکروب‌ها یا ارگانیسم‌های مضرِ عامل بیماری و عفونت کمک می‌کند. از آنجا که سیستم ایمنی بدن شما برای دور نگه‌‌داشتن شما از بیماری‌های مختلف وظایف بسیاری را انجام می‌دهد، سالم و قوی نگه‌داشتن آن بسیار مهم است. در واقع سیستم ایمنی ضعیف، بدن را در برابر میکروب‌ها و باکتری‌هایی که روزانه با آنها در تماس هستید بی‌دفاع می‌گذارد و موجب می‌شود در برابر بیماری‌ها آسیب‌پذیرتر شوید.


انسان‌ها با سطوح ایمنی متفاوتی متولد می‌شوند. برخی افراد سیستم ایمنی قوی‌تری دارند. عوامل بسیاری وجود دارد که ممکن است به سیستم ایمنی شما آسیب برساند و باعث ضعیف شدن آن بشود.

در ادامه‌ی این مقاله ۱۰ کاری را که با انجام آنها بیشترین آسیب را به سیستم امینی بدن‌تان وارد می‌کنید با هم مرور می‌کنیم.

۱. نوشیدن الکل

مصرف الکل ممکن است باعث نابودی سلول‌های آنتی‌بادی (که برای مبارزه با سلول‌های ویروسی ضروری‌اند) شود و در نتیجه اثر مخربی بر سیستم ایمنی شما بگذارد.

علاوه بر آن از آنجا که الکل ماده‌ای آب‌زداست، آب درون سلول‌ها را خارج می‌کند و باعث مرگ آنها می‌شود. همچنین مصرف الکل موجب کمبود مواد غذایی می‌شود و بدن را از مواد مغذی تقویت‌کننده‌ی سیستم ایمنی محروم می‌کند.

مصرف الکل باعث ضعف ایمنی و افزایش احتمال ابتلا به برخی بیماری‌ها مانند سینه‌پهلو (ذات‌الریه)، سل و سایر بیماری‌های عفونی می‌شود.

بر اساس گزارشی که در نشریه‌ی بین‌المللی Alcohol در سال ۲۰۱۵ منتشر شد، حتی یک‌بار افراط در مصرف الکل، از چند ساعت تا چندین روز بر سلامت سیستم ایمنی بدن اثر می‌گذارد.

۲. سیگار کشیدن و در معرض دود سیگار بودن

استنشاق دود، چه دود تنباکو باشد چه دود چوب، تأثیر مستقیمی بر کارکرد سیستم ایمنی بدن دارد.

مصرف سیگار، تولید انواع مختلفی از سیتوکین‌های پیش‌التهابی را افزایش می‌دهد و باعث افزایش واکنش‌های فوق‌ حساس ایمنی می‌شود. مواد شیمیایی مضر موجود در دود سیگار، دفاع طبیعی بدن را در برابر میکروب‌های بیماری‌زا ضعیف می‌کند و احتمال ابتلا به بیماری‌های خودایمنی را افزایش می‌دهد.

مقاله‌ای که در سال ۲۰۱۴ در مجله‌ی American Thoracic Society منتشر شد تأکید می‌کند که دود سیگار سیستم ایمنی را سرکوب می‌کند.

دود سیگار ممکن است بر هردو سیستم ایمنی طبیعی و تطبیقی تأثیرگذار باشد. کودکانی که در معرض غیرمستقیم دود سیگار هستند به علائم تکرارشونده‌ی بیماری‌های دستگاه تنفسی فوقانی دچار می‌شوند.

پس اگر سیگار می‌کشید، فورا آن را ترک کنید. همچنین از قرار گرفتن در معرض دود غیرمستقیم سیگار نیز دوری کنید. به این منظور کشیدن سیگار را در خانه ممنوع کنید؛ همان‌طور که در بسیاری از پاساژها، هتل‌ها، رستوران‌ها و … ممنوع است.


۳. اجتناب از نور خورشید

بیش‌ از حد در معرض اشعه‌ی فرابنفش بودن، برای پوست و سلامت بدن مضر است. به همین دلیل بسیاری از افراد از قرار گرفتن در معرض نور آفتاب خودداری می‌کنند؛ اما باید بدانید افراط در این کار هم به ایمنی بدن آسیب می‌رساند.

نور خورشید به تقویت سیستم ایمنی کمک می‌کند. هنگامی‌ که بدن در معرض نور خورشید قرار می‌گیردویتامین D تولید می‌کند. وجود این ویتامین برای عملکرد مناسب سلول‌های T (که در دفاع ایمنی نقش دارند) ضروری است. علاوه بر آن، ویتامین DD در متابولیسم کلسیم و استخوان نقش مهمی دارد.

مجله‌ی Investigative Medicine در سال ۲۰۱۱ گزارشی منتشر کرد که بر مبنای آن وجود ویتامین D برای تنظیم پاسخ‌های ایمنی طبیعی و تطبیقی لازم است و کمبود آن خطر ابتلا به بیماری‌های عفونی و خودایمنی را افزایش می‌دهد.

برای آنکه ویتامین D به مقدار کافی در بدن‌تان تولید شود، هرروز ۱۰ تا ۱۵ دقیقه در معرض آفتاب اول صبح قرار بگیرید (بدون استفاده از ضدآفتاب)؛ اما در ساعات اوج آفتاب (بین ۱۰ صبح تا ۴ بعدازظهر) از نور خورشید دوری کنید و اگر بیرون هستید ضدآفتاب را فراموش نکنید.

۴. احساسات منفی

احساسات منفی مانند استرس، ناراحتی، ترس، خشم و نگرانی سیستم ایمنی را ضعیف می‌کند.

وقتی استرس دارید، مقدار هورمون کورتیزول در بدن‌تان افزایش می‌یابد. کورتیزول در پاسخ‌های سیستم ایمنی اختلال ایجاد می‌کند و مانع عملکرد صحیح دستگاه گوارش و دستگاه تولیدمثل می‌شود.

به‌علاوه بالا رفتن سطح کورتیزول، تولید پروستاگلاندین‌های خوب را کاهش می‌دهد. پروستاگلاندین‌ها در عملکرد مناسب سیستم ایمنی نقش دارند.

استرس شدید باعث آسیب‌پذیرتر شدن شما در برابر سرماخوردگی، آنفولانزا و نیز مشکلات سلامتی جدی‌تر مانند بیماری‌های قلبی، دیابت و غیره می‌شود.

برای کاهش استرس تمرین‌هایی مانند یوگا، مدیتیشن، ماساژ، عطر درمانی و خنده درمانی انجام بدهید.

خنده سلاح خوبی برای مبارزه با استرس و سایر احساسات منفی است. بر اساس تحقیقات انجام‌شده خندیدن بر سیستم ایمنی تأثیر مثبتی می‌گذارد که تا ۱۲ ساعت باقی می‌ماند.


۵. نادیده گرفتن بهداشت شخصی

رعایت نکردن بهداشت شخصی به‌طور مستقیم بر سیستم ایمنی شما اثر می‌گذارد. سبک زندگی غیربهداشتی، بدن‌تان را در معرض میکروب‌های بیشتری قرار می‌دهد و باعث می‌شود مستعد ابتلا به بیماری‌ها و عفونت‌های بیشتری باشید.

در مقابل، بهداشت مناسب با حذف میکروب‌ها و باکتری‌ها به پیش‌گیری از عفونت و بیماری کمک می‌کند. به خاطر داشته باشید ویروس‌ها و باکتری‌ها همه‌ جا هستند و هیچ فرصتی را برای حمله به شما از دست نمی‌دهند.

اما بهداشت بیش‌ از حد نیز ممکن است بر سیستم ایمنی اثرات نامطلوبی بگذارد. به گزارش نشریه‌ی Clinical and Experimental Allergy افرادی که در زمان کودکی کمتر در معرض ویروس و باکتری قرار می‌گیرند با احتمال بیشتری به بیماری‌های خودایمنی دچار می‌شوند.

رعایت بهداشت شخصی مانند دو بار مسواک زدن در روز، شستن کامل دست‌ها پیش از غذا خوردن، تمیز و مرتب نگه‌‌داشتن ناخن‌ها، دوش گرفتن روزانه، پختن غذا در خانه به‌صورت بهداشتی و شستن مرتب لباس‌ها از ابتلا به بیماری‌های عفونی جلوگیری می‌کند.

حتی می‌توانید خودتان در خانه ماده‌ی ضدعفونی‌‌کننده‌ی دست درست کنید تا دست‌هایتان را بدون استفاده از مواد شیمیایی مضر بشویید.

برای تقویت سیستم ایمنی بدن‌تان بهداشت شخصی را رعایت کنید و عادات بهداشتی خوب را به فرزندان‌تان آموزش بدهید.

۶. استفاده از محصولات آرایشی و بهداشتی سمی

بیشتر افراد هرروز از محصولات آرایشی یا بهداشتی استفاده می‌کنند. بسیاری از این محصولات مانند شامپوی بدن، لوسیون، شامپو، لوازم آرایش و حتی خمیردندان حاوی مواد شیمیایی سمی و مضر زیادی هستند که ممکن است سیستم ایمنی بدن را ضعیف کنند.

درواقع استفاده‌ از این مواد روی پوست بدن یا سر از آنچه فکر می‌کنید، مضرتر است.

مواد شیمیایی مضر بدون هیچ فیلتری به‌راحتی از طریق پوست جذب جریان خون می‌شود و مستقیما بر نحوه‌ی عملکرد سیستم ایمنی بدن تأثیر می‌گذارد.

طبق گزارشی که در سال ۲۰۰۳ در مجله‌ی Hospital Infection منتشر شده است، استفاده از محصولات بهداشتی حاوی الکل باعث از بین رفتن موانع حفاظتی طبیعی پوست می‌شود و این امر آسیب‌پذیری شما را در برابر باکتری‌ها، قارچ‌ها و ویروس‌ها افزایش می‌دهد.

مواد شیمیایی به‌کاررفته در ساخت محصولات آرایشی مانند ایمیدازولیدینیل اوره، دی‌ام‌دی‌ام‌هیدانتوین و تری‌کلوزان‌ری‌کلوزان در سیستم ایمنی اختلال ایجاد می‌کنند و با بسیاری از بیماری‌ها ازجمله سرطان ارتباط دارند.

با انتخاب ظاهر طبیعی‌تان از شر محصولات آرایشی و مواد شیمیایی مضر موجود در آنها خلاص شوید؛ اگر نه محصولاتی را انتخاب کنید که مواد شیمیایی کمتری دارند و همیشه پیش از خرید هر محصولی مواد تشکیل‌دهنده‌ی آن را بررسی کنید.


۷. کم‌خوابی

به دلیل زندگی‌های پرمشغله‌، امروزه بسیاری از مردم اهمیت خواب را نادیده می‌گیرند. خواب تأثیر مستقیمی بر کارکرد سیستم ایمنی دارد و کم‌خوابی کارایی آن را کاهش می‌دهد.

کمبود خواب سیستم ایمنی را از ترمیم توان دفاعی خود ناتوان می‌کند زیرا بدن شما هنگام خواب آنتی‌بادی ضدآنفولانزا تولید می‌کند.

بر اساس مطالعه‌ای که در سال ۲۰۱۳ در نشریه‌ی PLOS ONE منتشر شد، کمبود خواب باعث تغییر در سیستم تنظیم دفاع ایمنی بدن می‌شود. این تغییرات در بلندمدت ممکن است به بیماری منجر شود.

به‌علاوه کمبود خواب دائمی خطر ابتلا به عفونت و سایر مشکلات جدی سلامتی مانند بیمارهای قلبی، سکته،فشار خون، دیابت و چاقی را افزایش می‌دهد.

بزرگ‌سالان به ۷ تا ۸ ساعت و کودکان و نوجوانان به ۹ تا ۱۱ ساعت خواب شبانه نیاز دارند.


۸. کم‌تحرکی

اگر عادت دارید همیشه پای تلویزیون بنشینید و تمرینات ورزشی در فعالیت‌های روزانه‌ی شما جایی ندارد، سیستم ایمنی بدن‌تان با مشکلات زیادی روبه‌روست.

تمرین‌های ورزشی ملایم عملکرد سیستم ایمنی را تقویت می‌کند، جریان خون را افزایش می‌دهد و فرایند خروج مواد سمی از بدن را بهبود می‌بخشد.

گردش خون مناسب، خود باعث افزایش گردش آنتی‌بادی‌ها و گلبول‌های سفید می‌شود که وجودشان برای مبارزه با آلودگی‌ها ضروری است.

بر اساس پژوهشی که در سال ۲۰۰۷ در مجله‌ی Applied Physiology منتشر شد، افرادی که به‌طور مرتب ورزش ملایم می‌کنند در مقایسه با کسانی که تقریبا هیچ تحرکی ندارند کمتر به بیماری‌های عفونی مبتلا می‌شوند.

همچنین در این پژوهش ذکر شده است که ورزش‌ شدید کارکردهای مختلف سیستم ایمنی را موقتا ضعیف می‌کند و تأثیر آن ۳ تا ۲۴ ساعت باقی خواهد ماند.

مقدار کمی ورزش روزانه، بهترین راه برای حفظ سلامتی و زیبایی بدن است.


۹. نادیده گرفتن اهمیت آب

آب‌رسانی مناسب برای حفظ سلامتی و تقویت سیستم ایمنی ضروری است. بدون آب، بدن و سیستم ایمنی شما نمی‌تواند به‌درستی کار کند.

نوشیدن آب کافی به خروج مواد سمی، مضر و مواد دفعی از بدن کمک می‌کند. این امر موجب می‌شود سیستم ایمنی برای مبارزه با بیماری‌های عفونی بهتر عمل کند.

کمبود آب ممکن است منجر به از دست دادن آب بدن (دی هیدراسیون) شود، این حالت بر سیستم ایمنی نیز اثر می‌گذارد. بر اساس مقاله‌ای که در سال ۲۰۱۲ در مجله‌ی Luminescence منتشر شد، از دست دادن آب باعث تضعیف سیستم ایمنی می‌شود.

از دست دادن آب حتی بر سطح انرژی و کیفیت خواب شما نیز تأثیر می‌گذارد و ممکن است تمایل به ورزش کردن را در شما کاهش بدهد که این خود یکی از عوامل ضعیف شدن سیستم ایمنی است.

هر آدم سالمی باید روزانه حداقل ۸ لیوان آب بنوشد. با این‌ حال میزان آب مصرفی، بسته به آب‌وهوایی که در آن زندگی می‌کنید، میزان فعالیت فیزیکی و وضعیت سلامتی‌تان ممکن است متغیر باشد.

۱۰. استفاده نادرست از آنتی‌بیوتیک‌ها

آنتی‌بیوتیک‌ها سنگ بنای پزشکیِ مدرن هستند، اما استفاده‌ی نادرست از آنها ممکن است اثرات جانبی ناخواسته‌ای را مانند ناراحتی معده، اسهال یا حتی واکنش‌های حساسیتی ایجاد کند.

استفاده‌ی مکرر و نامناسب از آنتی‌بیوتیک‌ها به سیستم ایمنی و سلامت کلی بدن شما آسیب می‌رساند.

پیش از هرچیز، این کار ممکن است منجر به مقاومت در برابر آنتی‌بیوتیک شود؛ یعنی آنتی‌بیوتیک‌هایی که در گذشته مفید بودند دیگر بر باکتری‌ها و میکروب‌ها اثرگذار نخواهند بود.

برای درمان این مشکل به دُز بیشتری از دارو یا آنتی‌بیوتیک قوی‌تری نیاز دارید که خود باعث اثرات جانبی بیشتری می‌شود.

از مصرف آنتی‌بیوتیکی که مخصوص شما تجویز نشده است خودداری کنید. اگر پزشک برای‌تان آنتی‌بیوتیک تجویز کرده است حتما دوره‌ی درمان را کامل کنید و همیشه از پزشک‌تان درباره اثرات جانبی دارو بپرسید.

آنتی‌بیوتیک‌ها هیچ اثری روی ویروس‌ها ندارند، پس به‌خاطر داشته باشید هیچگاه از آنتی‌بیوتیک برای درمان بیماری‌های ویروسی استفاده نکنید.

[ad_2]

لینک منبع